من و تو

زمين به اميد بهار سرما را تحمل مي كند و تا آخرين روزهاي اسفند منتظر دميدن آفتاب بهاري به انتظار مي نشيند.

با دميدن اولين تشعشع خورشيد بهاري زمين به وجد آمده و سبزه را چنان بر خويش مي گستراند كه همگان به وجد آمده و در وصفش قصيده ها سروده اند و سالها اين اشعار و قصايد زبان به زبان و نسل به نسل به ما رسيده است

اما افسوس زبانم قاصر است از گفتن قصيده و يا شعري در باره بهاري كه در بهار آمده است و اين بار دل و جان من را با سبزي وجودش سبز گردانيده و مرا از سرماي زمستان رهانيده است.