| تبليغات | X |
يادداشتهاي پراكنده
در لحظه ای هستم که گلویم پر ز بغض است و چشمانم پر ز اشک ولی نمی گذارم سرریز شوند . آنها را در درون خویش فرو میدهم و از لبریز شدنشان هراسان حتی از فکر کردن به لحظه لبریز شدنشان یخ میکنم کاش زمان را نگه می داشت نه برای خودم ، که این زمان برای من بدون کسی که زمان را میخواهم برایش نگاه دارم زیاد است. باید بازی کنم برای دیگران اما نمیتوانم . آخر با نام او که نمی توان بازی کرد . دوستت دارم برای همیشه ای کسی که تو خود احوالم میدانی و آگاهی از احوالم ، این سایه هراس را از سرش بردار و آرامشی به من بده . هر چه می خواهی مرا سختی بده ولی اورا آرام نگاه دار . نمیتوانم دیگر بنویسم که نوشته هایم در برابرت چون نقطه ای بیش نیست و من کمتر از ان نقطه در برابرت . خدایا بخواه که باور کند که زندگی اش امیدبخش زندگانی من است و من از ترس لحظه های بی او بودن بی امیدم. سلامتی مادرم را از تو می خواهم درباره وبلاگ
 سبزی برگ درختان امسال سپیدی برفها را کنار نزد ،اما بهار آمد. بهارتان خوش
منوي اصلي
آرشيو مطالب
دونه هاي زنجير
فهرست وبلاگ
عمو شاهرخ خودمون جستجــــــــوگر هويت بــــــــــــــــــهزاد حاجي واشنگتن حاجي بـــــــاران عقايـد يك دلقك اريك يه دو رگه باحال تخته خاکستری (منزل شخصی) دختر حـــــــــوا 42 گرم عرياني مريم پائيــــزي یک دفتر ساده الاغ فهيم من مینویسم ... نیما تولـــــــد آخرين مطالب
امکانات
|