۱- راستش خیلی وقته که میخوام بیام و بنویسم ام وقتی داستانکی چیزی ندارم شرم می کنم از آمدنم به این جا راستش واسه من این صفحه یه جوری حرمت داره نمی دونم شاید خودم اینطور فکر میکنم شاید هم اوایل این حرمت رو واسم نداشت اما الان داره یه جورایی دوسش دارم. به خاطر همین دوست ندارم از نوشته های بیخودی پر بشه

۲- راستش حال مادرم خدا رو شکر خیلی خوبه و ممنونم از همه دوستانی که با ارسال کامنت تلفنی و ... جویای احوال شده بودن . راستش خیلی مسخره است تشخیص آقای دکنر متخصص کاملا اشتباه بود!! نمی دونم تو این دوره زمونه به کی میشه اعتماد کرد

۳- خیلی خیلی دلم برای نوشتن تنگ شده .پس به زودی مینویسم

۴- شاید تشخیص اشتباه ین مزیت رو داشت که فهمیدم چقدر سخته  فکر کردن به لحظه های دردناک زندگی من که حتی از فکرش میترسم

و من زندانی خویشم
در این زندان که زندانبان آن خویشم

و زندانبان نمی خواهد که زندانی بفهمد
که  او خود عاشق آزادی از زندان خویش است

و زندانی نمی خواهد که زندانبان بفهمد
که خود زندانی زندانبان خویش  است

و من زندانی خویشم....

آنها را در درون خویش فرو میدهم و از لبریز شدنشان هراسان

حتی از فکر کردن به لحظه لبریز شدنشان یخ میکنم

کاش زمان را نگه می داشت

نه برای خودم ، که این زمان برای من بدون کسی که زمان را میخواهم برایش نگاه دارم زیاد است.

باید بازی کنم برای دیگران اما نمیتوانم . آخر با نام او که نمی توان بازی کرد . دوستت دارم برای همیشه

ای کسی که تو خود احوالم میدانی و آگاهی از احوالم ، این سایه هراس را از سرش بردار و آرامشی به من بده . هر چه می خواهی مرا سختی بده ولی اورا آرام نگاه دار . نمیتوانم دیگر بنویسم که نوشته هایم در برابرت چون نقطه ای بیش نیست و من کمتر از ان نقطه در برابرت .

خدایا بخواه که باور کند که زندگی اش امیدبخش زندگانی من است و من از ترس لحظه های بی او بودن بی امیدم.

سلامتی مادرم را از تو می خواهم

بهترین مسیر رو انتخاب کرد و شروع به رفتن کرد . تو کوچه به هر کس که میرسید سری تکون میداد و واسه بعضی ها هم دستش رو رو سینش میذاشت و سرش رو کج میکرد . به یه پسر كوچولو هم كه دست مامانش رو گرفته بود چشمكي زدو با يه لبخند ازش دور شد ،پسر كوچولو هم خنده ای کرد و همینطورکه دور ميشد سرش به طرف اون بود و مي خنديد.

بارون شب قبل خيابونا رو حسابي تميز كرده بود و بوي نم خاك همه جا رو پر كرده بود .تقريبا همه دور و بريا اونو يه آدم مودب و آروم ميشناختن . كاري به كار كسي نداشت هرروز سر كارش ميرفت و بر ميگشت .

کم كم به محل قرار نزديك شد . يه جايي وسط بازار تقريبا شلوغ با مردمي از جنس و طبقه هاي مختلف. هركس مشغول كار خودش بود مشتري با صاحب مغازه سر يه جنس چونه ميزدن ، بچه بهونه اسباب بازي رو گرفته بودو گريه ميكرد چند نفر براي خريد عروسي از اين مغازه به اون مغازه ميرفتن كسي هم حواسش به اون نبود.

بالاخره رسيد و وسط بازار واستاد سرش رو بالا گرفت و از سوراخ سقف بازار آسمون رو ديد با يه گوشه خورشيد كه به نظرش اون روز قشنگتر شده بود.

بسته رو بالا اورد و  گره روبان رو باز كرد .همه مردم متوجه باز شدن بسته شدن ،آخه صداي انفجار خيلي بلند بود.

 .ـ.-.ـ.- ـ.-.ـ.- ـ.-.ـ.- ـ.-.ـ.- ـ.-.ـ.- ـ.-.ـ.- ـ.-.ـ.- ـ.-.ـ.- ـ.-.ـ.- ـ.-.ـ.- ـ.-.ـ.- ـ.-.ـ.- ـ.-.ـ.- ـ.-.ـ.-  ـ.-.ـ.-.

پ.ن:امروز ۷۳۵ روزی که من و تو پا به این دنیای مجازی گذاشت . آره دوسال و ۵ روز از اولین پست من و تو این صفحه میگذره و این ۱۴۹ پست من و تو این وبلاگه !!! میانگین بدی نیست تقریبا هر ۵ روز یکبار آپ کردم . دوسالگیمون مبارک !!

با نام خدا انشای خود را آغاز می کنم. نام رییس جمهور ما خوجین تائو است. او خیلی مرد خوبی است. ما او را دوست داریم و به او احترام می گذاریم. او حدودا 65 ساله است. اما همه موهایش سیاه می باشد. زیرا موهایش را رنگ می کند. او به صورت مادرزادی ریش ندارد. بنابر این کسی درباره نوع و اندازه و کادر ریش او حرفی نمی زند. ما دقیقا نفهمیدیم خوجین تائو کی و چگونه انتخاب شد؟ حزب کمونیست خوجین تائو را انتخاب کرد. اکثر ماها نمی دانیم حزب چیست یا کیست. فقط یک تصویر دیده ایم که 3000 نفر در آن روی صندلی های قرمز یک سالن بزرگ نشسته اند. آنها آدم حسابی های چین هستند و درباره همه چیز فکر می کنند. بنابر این نیازی نیست که ما از صبح تا شب به سیاست فکر کنیم و درباره اش نظر بدهیم. ما ترجیح می دهیم بادبادک هوا کنیم و ماهی بگیریم، یا اگر هوا خوب باشد دسته جمعی در پارک ها حرکات موزون انجام دهیم. آن 3000 نفر هر 5 سال یک بار دور هم می نشینند و رییس جمهور و وزرا و بقیه افراد را انتخاب می کنند. همه این اتفاقات در کمتر از یک هفته می افتد. سپس آنها اسم افراد انتخاب شده را اعلام می کنند. اما چون اسم ها مثل هم است ما زیاد متوجه نمی شویم کی چه کاره است! بنابراین آنها عکس افراد را بالای اسم آنها نمایش می دهند، اما باز هم زیاد توفیری نمی کند. زیرا ما همه شبیه به هم می باشیم. در کل ما زیاد کاری به این کارها نداریم. ما فقط می دانیم هرچه آنها می گویند باید گوش بدهیم. اگر خیلی نافرمانی کنیم آنها به وسیله طناب ما را از جای بلندی آویزان می کنند، بنابر این ما نمی توانیم نفس بکشیم و فوت می کنیم. سپس آنها جسد ما را وارد تنوری مثل نان بربری پزی های شما می کنند و درب آن را می بندند، بعد ما تبدیل به خاکستر می شویم. هر سال حدود 15000 نفر از چینی ها به این طریق به صورت اجباری مرحوم می شوند. اما ما ناراحت نمی شویم. زیرا می دانیم که حتما آنها آدم های بدی بوده اند، وگرنه خوجین تائو آنها را آویزان نمی کرد.
من از اینکه یک چینی هستم، خوشحالم. در قدیم ما خیلی بدبخت بودیم. خانواده های ما پر از بچه بود. مردان ما توانستند جمعیت چین را طی 60 سال دو برابر کنند. زیرا آنها نیز مثل نسل قبل شما فکر می کردند هر چه جمعیت بیشتر باشد، خانواده خوشبخت تر و قوی تر خواهد بود. نتیجه این تفکر شد فقر، گرسنگی، بیماری و مرگ و میر و بیکاری. اما الان وضع ما با سیاست های کنترل جمعیت خیلی خوب شده است. خوجین تائو مراقب ما می باشد. او برای ما برنج و غذا و میوه های خوب و ارزان تهیه می کند. او قیمت جنس ها را ثابت نگه می دارد. تخم مرغ از 25 سال پیش تا الان یک یوآن است. بنابر این ما نباید هر روز قیمت های جدید اجناس را بپرسیم. مغازه دارهای ما نیز مجبور نیستند هر روز اتیکت ها را عوض کنند. در رستوران های ما قیمت ها روی تخته سفید نوشته نمی شود و نیازی نیست تخته پاک کن همیشه دم دست باشد. اما خانه کمی گران شده است. چون هر روز کلی آدم خارجی و چینی می آیند اینجا خانه می خرند و شرکت تاسیس می کنند. تازه ما در تابستان میزبان المپیک هم می باشیم و می خواهیم بقیه مردم جهان را تا سرحد مرگ سرکیسه نمائیم. به همین دلیل قیمت هتل ها را از الان 5 برابر کرده ایم تا همه مردم بتوانند از بازی ها نهایت لذت را ببرند.
رئیس جمهور ما حواسش به همه چیز کشور هست. او زیاد کاری به بقیه جهان ندارد. او تا به حال به هیچ کس نامه ننوشته است حتی جورج بوش. او با همه ملت های جهان دوست است، زیرا دوستی به نفع هر دو طرف است. دو هفته پیش خوجین تائو به ژاپن رفت. ژاپنی ها خیلی سنگدل می باشند. آنها چندین بار به چین حمله کرده و میلیون ها چینی را کشته اند. بدترین دشمن ما ژاپنی ها بودند. اما خوجین به ژاپن رفت و با رئیس جمهور و امپراطور آنها صحبت کرد. او گفت درست است که شما تا توانسته اید ملت ما را کشته اید، اما در حال حاضر ما بیش از گذشته باید به فکر جیبمان باشیم. آنها نیز قبول کردند. نتیجه این شد که ما با پشت سر گذاشتن آمریکا شدیم شریک اول تجاری ژاپن! به نظر شما جالب نیست که دشمن شماره یک ما طی 50 سال تبدیل به یکی از بزرگ ترین شرکای تجاری ما شده است؟ این به خاطر این است که خوجین تائو می خواهد موانع را از سر راه ما بردارد، آن وقت ما می توانیم اجناس خود را به بقیه کشورها بفروشیم و پولدار شویم.
تازه ما اولین شریک تجاری آمریکا هم می باشیم. آمریکا تا 20 سال بعد از انقلاب کمونیستی اصلا چین به این بزرگی را به عنوان کشور قبول نداشت. اما آنها بالاخره در سال 1971 در چین یک دفتر تاسیس کردند. سی سال و اندی کافی بود تا بیشترین واردات آمریکا از چین باشد. امسال آنها یک زمین خیلی بزرگ در پایتخت خریده اند تا بزرگ ترین سفارت پکن را بسازند. دیوارهای سفارت جدید به گونه ای طراحی خواهد شد که هیچ دانشجویی نتواند از آن بالا برود. به نظر شما این همه تغییر از یک دفتر تا بزرگ ترین سفارت در طی این مدت کوتاه جالب نیست؟
خوجین تائو مدام در حال سخنرانی نیست و جز یکی دو مورد، هیچ یک از وزیران را عوض نکرده است. زیرا قبل از انتخاب آنها به حد کافی فکر می کند. او از تجربه سیاستمداران گذشته استفاده می کند و به آنها اعتماد دارد. به همین دلیل یک مجلس مشورتی بزرگ درست کرده است که روسای جمهور و نخست وزیران پیشین و اعضای قدیمی حزب در آن جمع می شوند و علاوه بر دریافت حقوق کافی برای زندگی، به حزب در تصمیم گیری ها مشورت می دهند.

محسن میرزایی

هوا بدجوری سرد شده بود نمیدونست که چطوری باید شیکم بچه هاش رو سیر کنه آخه دو روز بود که چیزی نخورده بود . 

هنوز به آخر کوچه نرسیده بود که  یهو چشمش به کیسه زباله ای افتاد که درش باز مونده بود .

توش پر بود از اضافه غذاهای مهمونی  . هر کاری کرد نتونست ازشون بگذره.  آروم رفت سر وقت کیسه و یواش یواش مشغول باز کردن کیسه شد . همینطور که داشت کیسه رو باز میکرد حواسش رو هم جمع کرده بود که یه وقت اونو سر کیسه نبینن .آخه اگه میدیدنش امشب رو هم باید گرسنه میگذروند. بالاخره بازش کرد و ....

یهو در یه خونه باز شد . تا این وضع رو دید سریع از کنار کیسه کنار رفت و  به سمت آخر کوچه شروع به دویدن کرد دیگه می ترسید پشت سرش رو هم نیگا کنه به آخر کوچه که رسید دید بن بسته . راه برگشت نداشت از دیوار بالا رفت و شروع کرد آروم آروم رو دیوار راه رفتن .

از همون بالای دیوار خونش رو میدید یواش یواش از دیوار چند تا خونه دیگه هم رد شد و به دیوار خونه خودش رسید با احتیاط پایین پرید و یواش از پنجره زیر زمین رفت پایین .

بچه هاش رو که دید نفس راحتی کشید . با خودش گفت باز خوب شد که تونستم یه چیزی بخورم  وگرنه این بچه ها از گرسنگی تلف میشدن . آروم تو سبد خوابید و بچه هاش رو زیر خودش جمع کرد . این خونه خیلی بهتر از خونه قبلی بود که صابخونش به گربه حساسیت داشت. اینجا کسی کاری به کارش نداشت، فقط تهیه غذا واسش مشکل بود که اونهم  با جای جدیدی که امشب پیدا کرده بود حل میشد . دیگه نگران این نبود که باید دوباره بچه هاش رو به دندون بگیره و از این خونه به یه خونه دیگه بره

اما اصلا به روی خودش نمیاورد . انگار نه انگار که اونجا هستم . هر چی منتش رو کشیدم که "اینجا نه ! الان وقتش نیست، اینطوری نکن بامن!"هیچ فایده ای نداشت ،ا انگار نه انگار که من اونجا هستم و دارم باهاش صحبت میکنم . اصلا به روی خودش نیاورد .

خب من هم تحملم حدی داره دیگه نتونستم تحمل کنم . صاف صاف داشت اونور رو نیگا میکرد و اصلا محلی به من نمیذاشت منم عصبانی شدم سرش داد کشیدم : " گوش میدی به حرفم یا نه! به خدا اگه راه نیافتی من میزارم میرما! " وقتی دیدم هیچ تاثیری روش نداره عصبانیتم رو با یه لگد زدن بهش خالی کردم، همه در ها رو قفل کردم وسایلم رو برداشتم و دستم و بلند کردم و گفتم : " تاکسی!! دریست"